Door mijn platenkast scrollend stopte mijn wijsvinger bij The Jon Spencer Blues Explosion, kortweg The Blues Explosion. Ergens in de jaren ’90 kwam die band mijn leven binnen gedenderd als een vrachtwagen zonder remmen. Dat Jon Spencer er toen al een carrière op had zitten met Pussy Galore moest ik nog ontdekken. Voor nu had ik mijn handen en hoofd vol aan The Blues Explosion.

Mijn eerste JSBX elpee was Orange, uit 1994, en daar gaat dit verhaal over. Bellbottoms is het openingsnummer.

Orange was hun derde plaat. De met zilverfolie gelamineerde hoes is al een feest. Alsof je dronken jezelf in de spiegel bekijkt, schreef labelbaas Tim Warren daarover. De eerste versie van de hoes was gewoon oranje. Hij is mooi van lelijkheid, maar naar verluidt was Jon Spencer er niet blij mee.

De eerste keer dat ik de plaat draaide voelde het alsof ik alle hoeken van mijn kleine woonkamertje in Zwolle te zien kreeg. Ieder nummer gaf me een nieuwe schop onder mijn bekrompen muzikale holletje.

Alles past zo precies in elkaar dat je bang bent dat met de kleinste verandering het hele zaakje in elkaar zal donderen. Het is gecontroleerde chaos op de vierkante millimeter.
Levensgevaarlijk is een woord dat te binnen schiet… Vooral de eerste drie platen op Crypt Records/Matador zijn van dit kaliber. Op latere platen wordt de chaos beetje bij beetje ingeruild voor een ‘volwassener’ geluid - een schijtwoord maar ik weet niks beters te verzinnen.

Niet dat Orange kinderachtig is. Het is een vlijmscherp geproduceerde plaat, ingespeeld door veteranen uit de NY underground scene. Met zijn drietjes kwamen ze uit op een bizarre mix van punk, blues, garage, rockabilly, soul, noise rock, rhythm and blues and hip-hop. Zelf zegt Jon Spencer daarover:

"...after five years of Pussy Galore I was able to connect to rock ’n’ roll in some way that I wasn't able to before," he remembers those formative days. "I was pissed off about a lot of things...so much shitty rock ’n’ roll that angered me, and Pussy Galore was kicking against that. With the Blues Explosion, there was some of that, but now I was into celebrating it."

Celebrating it live...

Ze nemen hun invloeden en trekken die binnenstebuiten, schoppen die door een vuile, donkere steeg en gaan ermee aan de zwier op een met glassplinters bezaaide dansvloer. Het resultaat is een ode aan de muziek van gisteren, vandaag en morgen.

De teksten zijn impressionistisch, futuristisch en absurdistisch. Spencer kreunt, croont en brult en klinkt zo sexy en geil en overweldigend als een man met zeven lullen. Een voorbeeld zeg je?