Column
Code oranje
Winterse taferelen. Chaos in het land. ’s Nachts in de maneschijn verspreidt het met sneeuw bedekte landschap een sprookjesachtige gloed. Overdag wervelen sneeuwvlokken wild door de lucht. Alles en iedereen schakelt een tandje terug, of bij… Want het leven gaat gewoon door en de consumptiemaatschappij moet blijven draaien. Na een paar dagen wanorde heeft de samenleving zich aangepast. Wie niet buiten hoeft te zijn blijft binnen. Voor heel even lijkt de mens zijn plaats te weten.
Ik fiets door de sneeuwstorm en voel me goed. Dit weer, deze barre omstandigheden. Op zulke dagen voel ik me zowaar een beetje thuis in Nederland. Ik draag functionele kleding: een gevoerde, waterafstotende camouflageparka, regenbroek (sneeuw is ook water), muts, sjaal, handschoenen, wollen sokken en waterdichte leren schoenen. De kou is een warme deken, de sneeuwvlokken zijn miljarden kleine vriendjes.
Ik ben waakzaam en voorzichtig. Deze weersomstandigheden vergen extra concentratie. Auto’s rijden door rood, een fietser staat midden op het fietspad winterselfies te maken. Een achteropkomende fietser moet uitwijken en valt bijna omdat hij niet langer het spoor kan volgen. Voor sommige mensen verandert er niets op dagen als deze…
Het was in een witte wereld waar ik in een witte vrachtwagen reed, waar heel groot UN op stond. Witte bomen, witte daken, witte straten, witte berghellingen. Pakken sneeuw van anderhalve meter hoog.
Bosnië in de winter. Het was oorlog en ik was gelukkig. Een soort van gelukkig. Er was ook angst voor de Dood en verdriet om de Dood en machteloze woede om wat mensen elkaar aandoen. Overal, onder de sneeuw verborgen, zag ik de hobbels van vers gedolven graven.
Een oorlog brengt het slechtste in een mens naar boven. Maar ook het beste en daarin schuilde mijn geluk. Ik ben nog altijd dankbaar dat ik dat heb mogen ervaren. Een gevoel van kameraadschap dat vriendschap overstijgt. De nederigheid die ik voelde toen een dorpeling ons kwam opzoeken met een dienblad koffie, terwijl om ons heen de granaten insloegen. De frontlijn lag een kilometer verderop en het dorp zat zonder voorraden. Onze witte vrachtwagens waar heel groot UN op stond en onze blauwe baretten moesten ons beschermen, maar in een oorlog gelden andere regels dan aan de vergadertafel.
De wind gaat liggen. Sneeuwvlokken vliegen niet langer gejaagd door de lucht maar dwarrelen vredig neer op Utrecht. De stilte op straat is weldadig. Het is de stilte van een oorlog, maar zonder de dreiging, zonder het geweld en het bloedvergieten en de haat die nodig is om dat vuur te doen ontbranden. Nog even genieten van de rust en de schoonheid van een toegedekt land. Kleurloos en onzichtbaar onder een smetteloos witte deken. Volgende week is de sneeuw gesmolten. Dan is Nederland weer gewoon Nederland en dit alles een herinnering.
Maak jouw eigen website met JouwWeb