Jan Soldaat
Jan Soldaat roept herinneringen op aan het Europa van na de val van de muur, ondanks dat het uit 1963 komt. Legers waren niet meer nodig en alle mensen zouden broeders worden. Helaas gooide diezelfde mensen roet in het eten.
Begin jaren negentig brandde Bosnië, en in 1995 ging het vreselijk mis in Srebrenica. De wereld faalde, maar Dutchbat kreeg de schuld. Want met oorlog is het toch een beetje als met voetbal: ‘we’ hebben gewonnen en ‘ze’ hebben verloren.
De kinderen riepen pies en poep en vuile, vuile moordenaar…
Jan Soldaat is een lied over de wreedheid van de achterblijvers, de mensen thuis, die overal een mening over hebben. Niet gehinderd door enige kennis oordelen ze over mensen en situaties die ieder voorstellingsvermogen te boven gaan - zelfs als je er middenin zit.
Jan Soldaat is een lied over eer, individuele verantwoordelijkheid en trouw. Trouw aan jezelf en je principes. Het is daarmee ook een aanklacht tegen het blinde patriottisme en de twijfelachtige eer van sterven voor het vaderland, omdat een zak in een pak dat zegt… Het gaat over idealen, goeddoen en het bewaken van vrede en veiligheid, en het menselijke prijskaartje dat daar aan hangt.
De a-kant, Zeg me waar de bloemen zijn, is een Nederlandstalige versie van de Where have all the flowers gone, geschreven door Pete Seeger.
In dit liedje vraagt de schrijver zich af waar de bloemen in het land zijn gebleven. Die zijn geplukt door de jonge vrouwen van het land.
En waar zijn de jonge vrouwen van het land dan gebleven? Die hebben allemaal een man gevonden.
En waar zijn die mannen nu dan? In het leger.
En de bloemen? Die liggen op de graven van de mannen.
De liedtekst van JAN SOLDAAT
Jan was een vrolijke soldaat
Hij zong en hij floot als hij ging over straat
En de mensen zeiden tot elkaar
Die man die daar gaat is een moordenaar
Maar Jan was een vrolijke soldaat
Hij gooide alleen zijn handgranaat
Voor vrouw en kind en vaderland
En hij gooide hem alleen van hogerhand
Jan was een vrolijke soldaat
Maar nu was het allemaal niet nodig meer
In het hele land was geen één militeer
Geen kazernes, mortieren en soldaten
Geen tanks, geen kanonnen en granaten
Alleen gekke Jan had niet mee gedaan
Hij had een kanon op z’n zolder staan
Hij liep nog in soldatenpak
De rug recht, de armen strak
Hij poetste op zijn achterbalkon
De loop van ’t kanon dat glom in de zon
En schoot op de kat in de tuin van de buren
Zodat het daverde over de schuren
En de mensen spraken er schande van
En zeiden tot hun kinderen: Word nooit als Jan
Want hij schiet op de kat in de tuin van de buren
Zodat het davert over de schuren
Niemand sprak meer met hem in het land
Niemand zei meer dag of gaf een hand
Niemand verkocht ‘m meer een brood
Alleen als hij zei: en nou snel of ik schiet je dood
Ze spogen voor hem op de stoep
De kinderen riepen pies en poep
En vuile, vuile moordenaar
En dan lachte Jan, dan lachte ie maar
En ineens op een avond belt de koning op
Kerel we hebben een enorme strop
De vijand staat al voor Maastricht
Pak je kanon en doe je plicht
En dan neemt Jan afscheid van zijn vrouw
En roept aan het eind van de straat: Blijf me trouw
En slaat de weg in naar Maastricht
Dat kilometers verder ligt
En dan neemt Jan afscheid van zijn vrouw
En roept aan het eind van de straat: Blijf me trouw
En slaat de weg in naar Maastricht
Dat kilometers verder ligt
En de vijand beschikt over twintigduizend man
En Jan beschikt alleen over Jan
Maar hij brult in gevechtspak, de helm vol lover:
De garde sterft nooit, en dan geeft ie zich over
Maar hij brult in gevechtspak, de helm vol lover
De garde sterft nooit, en dan geeft ie zich over
Maak jouw eigen website met JouwWeb